Waar in deze Godgegeven nacht
kan ik je vinden de sporen volgen
door het labyrint van ruïnes
wouden en woestijnen waar
de avondzon kleuren bevrijdt
uit het grauwe gebergte en
hyena’s huilen tegen de maan
We zaten op de motorkap in Death Valley
de dood nog ver weg en sterren
bogen zich naar de aarde
De broeierige nacht hing als een
warme deken om ons heen en
alles ritselde van leven in
een breekbare stilte. Luister
O, Godgegeven nacht
Waar in de Godverlaten nacht
ben ik je verloren en heb ik je weer
gevonden de weg een spoor naar het hart
in het labyrint van ruïnes wouden en
woestijnen waarin ik mijn armen
in de lege lucht werp en de wiekslag
van de arend die overvliegt voel
als een strelende wind
(Voor de Tijdreiziger)
© Daniel 2026
* De laatste vier regels zijn een variatie op enkele regels uit de Eerste Elegie van Rainer Maria Rilke:
‘Heb je het nog niet geleerd? Werp de leegte tussen je armen de ruimte in welke wij ademen; misschien dat de vogels de verruimde lucht zullen voelen met inniger wiekslag.’ (Vertaling W.J.M. Bronzwaer)
