De Wespendoder en de Natuur

Onder het dak raast een geluid dat er voorheen niet was. Het gescharrel van muizen en vogels is verstomd en een onheilspellend gezoem is er voor in de plaats gekomen. Als ik mijn lichaam en hoofd uit het dakraampje wurm, zie ik dat er wespen in en uit een dakpan vliegen. Ook op een andere plek op het dak is het een vrolijk komen en gaan.

De natuur is de natuur dus we kunnen ze waarschijnlijk gewoon laten zitten. Beetje inschikken en je niet laten afschrikken is mijn devies, maar dan herinner ik me hoe ik altijd met een snoeischaar op mijn heup als ware het een pistool door de tuin loop en tamelijk genadeloos struiken en bomen snoei die achter mijn rug onmiddellijk weer in een paar weken aangroeien. Knip, knip, om andere planten een kans te geven te bloeien. Knip, knip, om de voordeur te bereiken. Knip, knip, om niet met mijn haren in de wilde rozen te blijven hangen. Knip, knip, om een mooi natuurlijk venster te maken in de struiken die het weidse uitzicht belemmeren. Knip, knip, om de druiven voller te maken. Knip, knip, om een mooi grasveldje te hebben. Tuinieren is knippen en uitrukken en dan tevreden naar een toch wild uitziende tuin kijken. Ik hoor de planten niet kermen en dat wat ik heb afgeknipt, afgezaagd en uitgerukt komt op de composthoop of vormt een natuurlijke afscheiding. Al de plantenresten keren terug naar de aarde, worden weer aarde of worden behuizing voor vogels, egels en allerlei ander gedierte. Zo ben ik goed bezig, houd ik mijzelf voor.

Maar nu? Wat te doen met die twee nesten onder de pannen? Ik zoek op het internet, de sublieme wereldencyclopedie. Al gauw blijkt dat, omdat de wespen het houtwerk van het dak gaan aanvreten, het nest verwijderd moet worden. Vol walging heb ik de afgelopen jaren het woord ‘ruimen’ gehoord als er koeien, varkens, pluimvee, geiten en nu in deze tijd nertsen vermoord/afgemaakt moesten worden vanwege de volksgezondheid en het er aan voorafgaande onverantwoordelijk ophokken van al die dieren. Nu moet ik de wespenverdelger bellen om al of niet milieuvriendelijk de twee nesten te ‘ruimen’. Is het afmaken van insekten makkelijker omdat ze kleiner zijn, minder aaibaar, en vaak ook gewoon lastig? Ik betrap mijzelf op gewetensnood of is mijn mileubewustzijn te ver doorgeschoten? Als het ratten in mijn huis in Amsterdam zouden zijn geweest, had ik geen moment geaarzeld, maar ik vraag mij nu serieus af of ik niet met de wespen zou kunnen leven, net zoals ik de spinnen in huis laat zitten die dan vervolgens de ongewenste insekten eten. Zij zijn natuurlijke vliegen- en muggenverdelgers. 

Op maandagochtend komt een jongeman polshoogte nemen en met een grote spuit gaat hij het eerste nest te lijf (fluitje van een cent). Tussendoor vertelt hij enthousiast over het leven van de wesp (tamelijk kort) en wat zij eten (insekten en dode dieren) en over de koningin die als een ware baarfabriek larven aan de lopende band aflevert. Hij vertelt er liefdevol over en vindt het ook maar niets dat hij ze moet verdelgen. Hij woont nog bij zijn ouders maar zou het liefs een tarantula en een gifslang willen hebben. Geweldig, zegt hij hoe zo’n spin die eerst stil zit, bij het zien van een kakkerlak die je hem aan een tangetje voorhoudt zijn lijf opricht en zijn kaken openspert. 

Bij het tweede nest raken de wespen onmiddelijk in alle staten en zoemen gevaarlijk in het rond. De jongen zegt dat ik naar binnen moet gaan en hij gaat een beschermend pak aantrekken. Dit is een agressief nest, merkt hij op. Na enkele minuten komt hij binnen en ik vraag hem waarom dit tweede nest een agressief nest was. Zijn of worden niet alle wespen agressief als zij worden aangevallen? Dat blijkt dus niet het geval. Als de koningin agressief van aard is dan is het hele wespenvolk dat ook. Onweerstaanbaar komt Trump in mijn gedachten, maar dat is geen recht doen aan de wespenkoningin en haar volk die ik hierbij om vergeving vraag. 

De jongen vertrekt met achterlating van een informatieve brief. Ik heb nog twee weken garantie en hoop dat de wespen ergens anders hun nesten gaan bouwen.

Binnen is het nu stil. Buiten krassen de eksters en hun jongen die zich hebben genesteld in een boom en de tuin beheersen als een gewelddadige buurtbende. Ze jagen alle andere vogels weg. Potentaten zijn het, maar ja, natuur. 

Daniel van Mourik

Egmond, 30 juni 2020

4 gedachten over “De Wespendoder en de Natuur”

  1. erg mooi maar ook n beetje triest verhaal en zeer herkenbaar.heb al diverse malen een wespennest gehad. een moest weg omdat de buren dat wilden, van n ander kon ik niet slapen vanwege de herrie die ze maakten naast mn slaapkamer en twee andere heb ik laten zitten. en inderdaad daar is een flink deel van de houten omlijsting van het dakterras weggevreten.

    Like

  2. Dankjewel Ine voor je mooie column. Wij voeren hier ook de strijd met ‘onkruid’ en ‘ongedierte’, allemaal bewoners, net als wij, van Moeder Natuur, maar ja natuurlijk: uiteindelijk is het een kwestie van overleven. Zij of wij!

    We wonen nog geen half jaar in Geel of we gaan alweer weg, althans pogingen ondernemen hier weg te komen. Ik vind het wel fijn wonen hier, maar Anne heeft er moeite mee. Bovendien komt het huis waar we in Kortgene in gewoond hebben waarschijnlijk te koop en verlangt Anne hevig terug naar de openheid, weidsheid, dijken, stranden en de zee van Zeeland. Dus wie weet zitten we over een tijdje weer op onze oude plek. Nu ik aan het idee gewend ben, heb ik er ook wel zin in. Heb door de jaren heen behoorlijk de pest aan de onbetrouwbare, hypocriete, achterbakse Vlamingen gekregen, wat het vertrekken gemakkelijker maakt. En Zeeland trekt mij natuurlijk ook.

    We zijn de Coronacrisis tot op heden goed doorgekomen. We leefden altijd al vrij geïsoleerd, waardoor we er niet zoveel van gemerkt hebben. Alleen de optredens die zijn weggevallen met het daarbij behorende gederfde inkomen. Daar staat tegenover dat ik goed heb kunnen werken, veel songs geschreven, waarvan ik er al een paar op Facebook heb gezet en waar ik veel en goede reacties op krijg. Wie weet word ik uiteindelijk een facebook-artiest. Ja, die Corona geeft, nu de jacht op geld roem en succes al of niet tijdelijk gestopt is, wel de mogelijkheid tot reflectie, stilte, concentratie, verdieping… In die zin zou deze ellende tot een mentaliteitsverandering kunnen leiden, maar ik vrees dat de ramp nog veel groter zal moeten worden voordat we tot een andere, minder zieke wereld komen.

    Allez! Voort!

    Warme groet, ook van Anne, Lex

    P.S. Vind dat boek van Sander Kollaard (Librisprijs) behoorlijk goed. Over onthechting en levenslust, geloof ik.

    Like

Laat een reactie achter op raafrecords@telenet.be Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: